Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρ. 1, 5 παρ. 1, 2, 3 και 7 (όπως η νέα παρ. 7 προστέθηκε με την παρ. 2 του άρ. 8 ν. 2335/1995) και 7 παρ. 1 ν. 997/1979, 62 ν. 2676/1999 και 5 παρ. 1 και 58 παρ. 8 του Κώδικα Πολιτικών και Στρατιωτικών Συντάξεων (π.δ. 166/2000) συνάγεται ότι η επιζώσα σύζυγος δεν δικαιούται να λάβει από το Ι.Κ.Α.-Τ.Ε.Α.Μ. (μετέπειτα Ε.Τ.Ε.Α.Μ., Ε.Τ.Ε.Α., Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π. και ήδη e-Ε.Φ.Κ.Α.) επικουρική σύνταξη λόγω θανάτου του συζύγου της, πρώην συνταξιούχου του Δημοσίου και συγχωνευθέντος στο Ι.Κ.Α.-Τ.Ε.Α.Μ. φορέα επικουρικής ασφάλισης, αν λαμβάνει από το Δημόσιο (κύρια) σύνταξη από ίδιο δικαίωμα και υπό το κράτος ισχύος του άρθρου 58 παρ. 8 του π.δ. 166/2000, που απαγόρευε την καταβολή διπλής σύνταξης από το Δημόσιο Ταμείο, δεν επιλέξει τη λήψη από το Δημόσιο (κύριας) σύνταξης λόγω θανάτου του συζύγου της.

 

Μη νόμιμη κρίση διοικητικού εφετείου ότι κατ’ εφαρμογή του άρ. 62 ν. 2676/1999 η αναιρεσίβλητη δικαιούται επικουρική σύνταξη από το Ε.Τ.Ε.Α.Μ. (μετέπειτα Ε.Τ.Ε.Α. και ακολούθως Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π.) λόγω θανάτου του συζύγου της, πρώην συνταξιούχου του Δημοσίου και του κατ’ άρ. 25 ν. 2676/1999 συγχωνευθέντος στο Ι.Κ.Α.-Τ.Ε.Α.Μ. Ε.Τ.Ε.Μ., μολονότι δεν λάμβανε από το Δημόσιο από μεταβίβαση τη σύνταξη του συζύγου της λόγω θανάτου αυτού, αλλά είχε επιλέξει και λάμβανε από το Δημόσιο σύνταξη από ίδιο δικαίωμα.